Χαρακιές

Μην τους ακούς αγάπη μου,

σε τίποτα δεν είμαστε ίσοι.

Στέκομαι μπροστά στη θάλασσα

και προσπαθώ να δω τα σύνορα τους.

Θέλουν να με πείσουν πως υπάρχουν,

μα δεν τα βλέπω-Δεν είναι δημιούργημα της φύσης.

Αυτοί τα έφτιαξαν

Εγώ, μόνο ανθρώπους βλέπω

Ανθρώπους όμορφους.

Ούτε στην αρρώστια είμαστε ίσοι,

ούτε στα δικαιώματα, ούτε στις ελευθερίες.

Κάποιοι αγοράζουν παραπάνω.

Η υγρασία στα δωμάτια, ο πόνος στα πόδια,

τα γεμάτα τασάκια, η άδεια τσέπη, οι υγροί τάφοι,

μας μένουν στη μοιρασιά.

Κράτα μου το χέρι…

και θα τα απλώσουμε να μας τα κρατήσουν κι’άλλοι.

Όπου υπάρχουν χαρακιές, εμείς θα χτίσουμε αλυσίδες.

Όπου υπάρχουν άνθρωποι, θα χτίσουμε ελπίδα.

Όπου υπάρχουν πεινασμένοι, θα χτίσουμε αγώνα.

Στο υπόσχομαι, μην κλαίς.

Να πάρουν τους πολέμους τους, τα όπλα,

τα συμφέροντα τους, τα κέρδη

και να πάνε στα τσακίδια.

Του βαρέθηκα, κάθε βράδυ στο δελτίο των 8.

Είναι η ώρα για τις δικές μας φωνές

Αγάπη μου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s